Logo side academy2

Επιστημονική, Ιατρική, Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία

Κλασσική Ιδιοσυγκρασιακή Ομοιοπαθητική

 logo academy

lhmi

Παγκόσμια Ομοιοπαθητική
 Ιατρική Εταιρεία

Logo-ECHΕυρωπαϊκή Επιτροπή
για την Ομοιοπαθητική

Συγγραφέας: Άθως Όθωνος, ιατρός Ομοιοπαθητικής Ιατρικής

Τι είναι η Ομοιοπαθητική;

-Κλάδος της Ιατρικής Επιστήμης

-Ένα Θεραπευτικό Σύστημα όπως η Αλλοπαθητική, ο Βελονισμός, η Φυτοθεραπεία, κλπ.

-Ένα Ενεργειακό Θεραπευτικό Σύστημα, Ενεργειακή Ιατρική, όπως και ο Βελονισμός γιατί τα φάρμακα που χρησιμοποιεί μπορεί μεν να προέρχονται από φυτά ή ορυκτά αλλά μετατρέπονται σε ενεργειακά φάρμακα με τη διαδικασία της δυναμοποίησης και δρουν στο ενεργειακό επίπεδο του ανθρώπου

-Κλάδος της Ολιστικής Ιατρικής γιατί και διαγνωστικά αλλά και θεραπευτικά ασχολείται και με όλα τα μέρη του σώματος(όλες τις παθήσεις) και με όλα τα μέρη της ψυχής(σκέψεις, συναισθήματα, συμπεριφορά)

Παρανοήσεις:

-Δεν είναι φυτοθεραπεία/βοτανοθεραπεία γιατί

α. οι πρώτες ύλες για την παρασκευή των φαρμάκων της προέρχονται όχι μόνο από φυτά αλλά και από ορυκτά και λίγες και από εκκρίματα ζώων

β. λόγω της επεξεργασίας των πρώτων αυτών υλών(δυναμοποίηση) η αρχική υλική ουσία μετατρέπεται σε ενεργειακό φάρμακο

γ. το ενεργειακό ομοιοπαθητικό φάρμακο δρα πρώτα στο ενεργειακό επίπεδο του ανθρώπου και μετά η δράση του κατεβαίνει στο σωματικό επίπεδο προς τα κάτω και ταυτόχρονα στο ψυχικό επίπεδο προς τα πάνω

-Δεν είναι παραϊατρική γιατί είναι κλάδος της Ιατρικής Επιστήμης που κάνει και διάγνωση και θεραπεία. Θα πρέπει να εξασκείται μόνο από γιατρούς γιατί λόγω της ολιστικής της δράσης δρα σε όλο τον οργανισμό και μπορεί να αναλάβει τον ασθενή εξ ολοκλήρου τόσο διαγνωστικά όσο και θεραπευτικά. Αν ένας μη γιατρός δηλώνει ομοιοπαθητικός δεν σημαίνει ότι η Ομοιοπαθητική δεν είναι Ιατρική κατά τον ίδιο τρόπο που αν ένας τσαρλατάνος δηλώνει αλλοπαθητικός γιατρός και δίνει χημικά φάρμακα δεν σημαίνει ότι η Αλλοπαθητική δεν είναι Ιατρική.

-Δεν είναι Συμπληρωματική Ιατρική γιατί δεν συμπληρώνει απλώς την Αλλοπαθητική Ιατρική αλλά μπορεί να αναλάβει εξ ολοκλήρου τον ασθενή δρώντας σε όλα τα επίπεδα. Αυτό δεν αναιρεί τη συνεργασία με την Αλλοπαθητική ή άλλα θεραπευτικά συστήματα όπου αυτό χρειάζεται χωρίς φανατισμούς και προκαταλήψεις

-Δεν είναι Εναλλακτική Ιατρική γιατί δεν έρχεται να καταργήσει την Αλλοπαθητική ή οποιοδήποτε άλλο θεραπευτικό σύστημα αλλά στα πλαίσια της Ολιστικής Ιατρικής να δράσει συνολικά στον ασθενή συνεργαζόμενη με όλα τα άλλα θεραπευτικά συστήματα όπου αυτό χρειάζεται

-Δεν είναι ανατολικής προέλευσης, γιατί οι αρχές της υπήρχαν ήδη στην Αρχαία Ελληνική Ιατρική στον Ιπποκράτη ενώ η ανάπτυξη της σε εφαρμοσμένο θεραπευτικό σύστημα έγινε από το γερμανό καθηγητή της Ιατρικής Σαμουήλ Χάνεμαν στη Γερμανία πριν από 250 περίπου χρόνια.

-Δεν έχει καμία σχέση με θρησκείες ή παραθρησκείες ή «μεταφυσικές» καταστάσεις γιατί είναι απλά ένα θεραπευτικό σύστημα. Αν κάποιοι λειτουργοί της εμπλέκονται σε συγκεκριμένες τέτοιες καταστάσεις αυτό δεν αφορά την Ομοιοπαθητική κατά τον ίδιο τρόπο που αν ένας καρδιολόγος εμπλέκεται με τέτοιες καταστάσεις αυτό δεν αφορά την Καρδιολογία. Ένας ομοιοπαθητικός γιατρός μπορεί να είναι χριστιανός, βουδιστής, μουσουλμάνος ή και άθεος. Αυτό αφορά την προσωπική του πίστη και όχι την Ομοιοπαθητική.

 

Υπάρχουν πολλές Ομοιοπαθητικές; Τι είναι και τι δεν είναι Ομοιοπαθητική;

Δεν σημαίνει ότι όποιος δίνει ομοιοπαθητικά φάρμακα εξασκεί απαραίτητα σωστά και την Ομοιοπαθητική. Αν κάποιος πάρει μια μπάλα του μπάσκετ και παίξει με αυτήν ποδόσφαιρο δεν σημαίνει ότι παίζει μπάσκετ! Είναι οι κανόνες/νόμοι με τους οποίους παίζει που καθορίζουν τι κάνει στην πράξη. Κατά τον ίδιο τρόπο, αυτό που λέμε σωστή Ομοιοπαθητική ή Κλασσική Ομοιοπαθητική ή Ιδιοσυγκρασιακή Ομοιοπαθητική χαρακτηρίζεται από τους εξής νόμους:

-η διάγνωση(ομοιοπαθητικό ιστορικό) αφορά και όλο το ψυχικό και όλο το σωματικό μέρος του ασθενούς(ολιστική αντίληψη) βάσει του ομοιοπαθητικού νόμου του Όλου

-στη διάγνωση(επιλογή φαρμάκου) βαραίνει πολύ περισσότερο το ψυχικό επίπεδο παρά το σωματικό βάσει του ομοιοπαθητικού νόμου της Ιεραρχίας

-στη θεραπεία θα πρέπει να βελτιώνεται και το ψυχικό και το σωματικό μέρος του ασθενούς βάσει του ομοιοπαθητικού νόμου του Όλου

-υπάρχει κάθε φορά μόνο ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο που ταιριάζει στο ψυχοσωματικό σύνολο του ασθενούς στη συγκεκριμένη στιγμή βάσει του ομοιοπαθητικού νόμου του Ομοίου Φαρμάκου. Αυτό το φάρμακο ονομάζεται «όμοιο» ή «ιδιοσυγκρασιακό». Γι αυτό και κάθε φορά θα πρέπει να χορηγείται μόνο ένα φάρμακο.

Τα πιο πάνω αφορούν τους βασικούς επιστημονικούς κανόνες της Κλασσικής Ομοιοπαθητικής που την κάνουν να είναι επιστήμη. Όμως κάθε επιστήμη στην πρακτική της εφαρμογή δικαιούται να έχει και τις τεχνικές της γιατί είναι ταυτόχρονα τέχνη και επιστήμη. Εκεί υπάρχουν επιτρεπτές διαφορές μεταξύ των ομοιοπαθητικών γιατρών πχ όσον αφορά τις δυναμοποιήσεις των φαρμάκων ή την τεχνική λήψης του ιστορικού ή τη μιασματική θεωρία, κοκ. Αλλά αν τηρούνται οι νόμοι που αναφέρθηκαν τόσο στη διάγνωση όσο και στη θεραπεία τότε έχουμε να κάνουμε με μία Ομοιοπαθητική, τη σωστή Ομοιοπαθητική, αυτό που λέμε Κλασσική Ομοιοπαθητική. Εγώ προσωπικά εφαρμόζω Κλασσική Ομοιοπαθητική και πιο εξειδικευμένα Μιασματική Ιδιοσυγκρασιακή Ομοιοπαθητική.

Παρανοήσεις:

-Δεν είναι Ομοιοπαθητική το να επιλέγουμε και να δίνουμε ένα φάρμακο με βάση:

α. ένα μεμονωμένο σωματικό σύμπτωμα του ασθενούς (πχ Μπελαντόνα για τον πυρετό) ή

β. μία μεμονωμένη πάθηση του ασθενούς

(πχ Ρας Τοξικόδεντρον για την αρθρίτιδα) ή

γ. ένα μεμονωμένο ψυχικό χαρακτηριστικό

(πχ Πουλσατίλλα για όσες γυναίκες δηλώνουν ευαίσθητες και κλαίνε εύκολα και πολύ)

κι αυτό γιατί παραβιάζουμε το νόμο του Όλου

-Δεν είναι Ομοιοπαθητική το να δίνουμε πολλά ομοιοπαθητικά φάρμακα μαζί ταυτόχρονα, δηλαδή συνδυασμούς φαρμάκων ή «σύνθετα» φάρμακα γιατί αυτό παραβιάζει το νόμου του Ομοίου φαρμάκου όπου κάθε φορά μία ιδιοσυγκρασία επικρατεί στο άτομο και άρα ένα φάρμακο είναι όμοιο με αυτή την ιδιοσυγκρασία. Δεν πρέπει να μπερδεύουμε αυτό με την ορθή τεχνική στις οξείες ασθένειες(πχ κρυολόγημα) όπου επειδή τα πράγματα αλλάζουν γρήγορα όσον αφορά τα συμπτώματα και τη συνολική εικόνα του ασθενούς μπορεί στην πορεία να χρησιμοποιήσουμε διαδοχικά δύο, τρία ή και περισσότερα φάρμακα αλλά όχι ταυτόχρονα.

Ποιός είναι και ποιός δεν είναι ομοιοπαθητικός γιατρός;

Κατ’ αρχήν είναι απολύτως απαραίτητο ένας ομοιοπαθητικός να είναι οπωσδήποτε γιατρός! Δηλαδή απόφοιτος Ιατρικού Πανεπιστημίου γιατί βάσει και των πιο πάνω νόμων της Κλασσικής Ομοιοπαθητικής θα πρέπει:

α. Να κάνει ολιστική διάγνωση και των νόσων του ασθενούς(σωματική παθολογία, αξιολόγηση ή παραγγελία εργαστηριακών εξετάσεων) και της ψυχικής του κατάστασης(ψυχική παθολογία) εκτός από την ομοιοπαθητική διάγνωση της ιδιοσυγκρασίας του(ιδιαίτερα σωματικά και ψυχικά χαρακτηριστικά)

β. Να κάνει ολιστική θεραπεία αναλαμβάνοντας τον ασθενή σαν σύνολο. Δηλαδή να μπορεί να χειριστεί αλλοπαθητικά φάρμακα που ήδη παίρνει ο ασθενής ή αν χρειαστεί να χορηγήσει τέτοια φάρμακα υποστηρικτικά όπου απαιτείται. Να μπορεί να εκφέρει γνώμη επί όλων των βασικών τουλάχιστον ιατρικών θεμάτων προς τον ασθενή του όταν του ζητείται η ιατρική του γνώμη. Τέλος να μπορεί να συνεργαστεί με άλλους γιατρούς, αλλοπαθητικούς ή άλλων θεραπευτικών συστημάτων όπου αυτό απαιτεί η κατάσταση του ασθενούς του.

Πέραν τούτου για να έχει το δικαίωμα και την ευθύνη του να αναλάβει την υγεία και τη ζωή ενός ανθρώπου στα χέρια του θα πρέπει να έχει και την ανάλογη επιστημονική θεωρητική και πρακτική εκπαίδευση από έγκυρα πανεπιστήμια ή έγκυρους Ιατρικούς Φορείς(Επιστημονικές Ιατρικές Εταιρείες). Δεν είναι δυνατόν να απαιτούμε να είναι διπλωματούχος μηχανικός αυτός που θα του εμπιστευτούμε το αμάξι μας, διπλωματούχος πολιτικός μηχανικός αυτός που θα μας κτίσει το σπίτι μας και να μην απαιτούμε να είναι διπλωματούχος ιατρός αυτός που θα αναλάβει την υγεία και τη ζωή μας!

Κατά δεύτερο λόγο θα πρέπει ένας ομοιοπαθητικός γιατρός να είναι ομοιοπαθητικός! Δηλαδή να είναι κατάλληλα εκπαιδευμένος ή από Ομοιοπαθητικό Πανεπιστήμιο ή από Επιστημονική Εταιρεία Ομοιοπαθητικών Ιατρών (κατ’ αντιστοιχία της Καρδιολογικής Εταιρείας, Παιδιατρικής Εταιρείας, κοκ). Στην Αγγλία πχ ομοιοπαθητική πανεπιστημιακή εκπαίδευση δίνει το Ομοιοπαθητικό Νοσοκομείο του Λονδίνου που είναι ενταγμένο στο Εθνικό Σύστημα της Αγγλίας. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ακόμη σαν επίσημη ιατρική ειδικότητα γι αυτό και εκπαίδευση δίνεται από επιστημονικές ομοιοπαθητικές εταιρείες όπως πχ η Ελληνική Εταιρεία Ομοιοπαθητικής Ιατρικής(ΕΕΟΙ), η Εθνική Εταιρεία Ομοιοπαθητικής Ιατρικής Συνεργασίας (ΕΕΟΙΣ), η Μακεδονική Εταιρεία Ομοιοθεραπευτικής (ΜΕΟ), κα. Στο χώρο των οδοντιάτρων υπάρχει η Ελληνική Εταιρεία Κλασσικής Ομοιοπαθητικής Οδοντιατρικής (ΕΕΚΟΟ) και στο χώρο των φαρμακοποιών η Ελληνική Εταιρεία Ομοιοπαθητικών Φαρμακοποιών (ΕΕΟΦ).

Πέραν τούτου, έστω και αν είσαι γιατρός και ομοιοπαθητικός, θα πρέπει στην εξάσκηση της Ομοιοπαθητικής να σέβεσαι τους νόμους της Κλασσικής Ομοιοπαθητικής που αναφέραμε.

Στην πράξη δε, θα πρέπει να λάβει υπόψη του ο ασθενής και το πώς εξασκεί επαγγελματικά την Ομοιοπαθητική ο γιατρός του. Σήμερα υπάρχουν οι εξής καταστάσεις:

α. Αλλοπαθητικοί Γιατροί που εξασκούν περιστασιακά την Ομοιοπαθητική.

Πχ παιδίατροι που κατά κύριο λόγο εξασκούν την Αλλοπαθητική Παιδιατρική αλλά ενίοτε χορηγούν και ομοιοπαθητικά φάρμακα.

β. Γιατροί που το πρωί εργάζονται κανονικά σαν αλλοπαθητικοί σε νοσοκομείο και το απόγευμα εργάζονται ιδιωτικά σαν ομοιοπαθητικοί

γ. Ομοιοπαθητικοί Γιατροί που εξασκούν κατά κύριο λόγο την Ομοιοπαθητική. Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι φανατικοί και ότι αν χρειαστεί δεν θα χορηγήσουν και άλλα φάρμακα ή δεν θα συνεργαστούν με άλλους συναδέλφους.

Κατά τη γνώμη μου, χωρίς να είναι μεμπτές οι δύο πρώτες περιπτώσεις, γιατί συχνά πρόκειται για μεταβατικές καταστάσεις, το να είναι κανείς κατά κύριο λόγο ομοιοπαθητικός γιατρός εξασφαλίζει ενότητα θεωρίας και πράξης, μεγαλύτερη εμπειρία και καλύτερα θεραπευτικά αποτελέσματα. Γι αυτό και ανήκω προσωπικά στην κατηγορία αυτή από την αρχή της ιατρικής μου καριέρας τα τελευταία 27 χρόνια.

Θα πρέπει επίσης να διευκρινίσουμε ότι ανεξάρτητα από την αλλοπαθητική ειδικότητα που έχει ένας ομοιοπαθητικός γιατρός (παθολόγος, νευρολόγος, δερματολόγος, κλπ) αυτό που μετράει στην Ομοιοπαθητική είναι η βασική του κλασσική ιατρική παιδεία που είναι η ίδια σε όλους και η ομοιοπαθητική του παιδεία. Έτσι, λόγω της φιλοσοφίας και της τεχνικής της Ομοιοπαθητικής, ότι αλλοπαθητική ειδικότητα και να έχει ο ομοιοπαθητικός γιατρός στην πράξη μπορεί να αναλάβει ομοιοπαθητικά όλες τις παθήσεις και όλες τις ηλικίες.

Μάλιστα πέραν του παθολόγου, ο ομοιοπαθητικός γιατρός που έχει μια πιο μεμονωμένη ειδικότητα, πχ δερματολόγος, καλείται στην Ομοιοπαθητική να βλέπει τον ασθενή του όχι μόνο δερματολογικά αλλά σαν σύνολο σωματικό και σαν σύνολο ψυχοσωματικό, δηλαδή ολιστικά. Επομένως δεν έχει καμία σημασία στην Ομοιοπαθητική, διαγνωστικά και θεραπευτικά, η αλλοπαθητική ειδικότητα του γιατρού.

Παρανοήσεις:

-Δεν είναι ομοιοπαθητικός γιατρός όποιος δεν είναι γιατρός (θεραπευτές, κλπ) για τους λόγους που αναφέραμε

-Δεν είναι ομοιοπαθητικός γιατρός όποιος είναι μεν γιατρός αλλά δεν έχει εκπαιδευτεί συστηματικά και σοβαρά στην Ομοιοπαθητική και δίνει απλά κάποια ομοιοπαθητικά φάρμακα με αυθαίρετο τρόπο επειδή είναι «της μόδας» ή για πειραματισμό για τους λόγους που αναφέραμε

-Δεν είναι ομοιοπαθητικός γιατρός όποιος δηλώνει ότι εξασκεί ταυτόχρονα διάφορα θεραπευτικά συστήματα πχ βελονιστής, ρέικι, βοτανολόγος, διαιτολόγος, κλπ, και δίνει πρόχειρα και αυθαίρετα και μια «δόση» ομοιοπαθητικού φαρμάκου. Όπως και στην πιο πάνω περίπτωση, δεν είναι μεμπτή η περιστασιακή χρήση ομοιοπαθητικών φαρμάκων από γιατρούς άλλων θεραπευτικών συστημάτων φτάνει να δίνονται με γνώση και σοβαρότητα.

-Δεν είναι ομοιοπαθητικός γιατρός όποιος δίνει ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο με βάση μεμονωμένο σωματικό σύμπτωμα, μεμονωμένη πάθηση ή μεμονωμένα ψυχικά συμπτώματα ή όποιος δίνει «σύνθετα» ομοιοπαθητικά φάρμακα, όπως εξηγήσαμε.

 

Τι είναι και τι δεν είναι ομοιοπαθητικό φάρμακο;

Οι πρώτες ύλες για την παρασκευή ομοιοπαθητικών φαρμάκων είναι φυσικές ουσίες και κυρίως ορυκτά ή φυτά και λίγα εκκρίματα ζώων (πχ το δηλητήριο της μέλισσας). Αυτές οι πρώτες ύλες περνούν από μια ειδική διεργασία που λέγεται Δυναμοποίηση και περιλαμβάνει διαδοχικές αραιώσεις και κρούσεις της αρχικής ουσίας σε αποσταγμένο νερό ή οινόπνευμα. Αυτή η διαδικασία μετατρέπει το αρχικό υλικό φάρμακο σε ενεργειακό φάρμακο που δρα στο ενεργειακό επίπεδο του ανθρώπου.

Η Φυσική, η Χημεία και τα Μαθηματικά έχουν εδώ και δεκαετίες προχωρήσει στην ενεργειακή θεώρηση της Φύσης ενώ δυστυχώς η Ιατρική επηρεασμένη από την Αλλοπαθητική παρέμεινε στο να δρα μόνο στο Υλικό Σώμα με υλικά χημικά φάρμακα. Το παράδοξο είναι ότι η ίδια η Αλλοπαθητική που αρνείται συνήθως τα ενεργειακά φάρμακα στη θεραπεία, όσον αφορά τη διάγνωση της νόσου χρησιμοποιεί σήμερα κατά κόρον ενεργειακές διαγνωστικές συσκευές όπως πχ αξονική τομογραφία, μαγνητική, υπερήχους, κλπ.

Η Ομοιοπαθητική, ο Βελονισμός και άλλα ενεργειακά θεραπευτικά συστήματα χρησιμοποιούν ενεργειακές μεθόδους όσον αφορά τη θεραπεία. Δρώντας όμως πρωτογενώς στο ενεργειακό επίπεδο του ανθρώπου κινητοποιούνται δευτερογενώς και οι ψυχικοί θεραπευτικοί μηχανισμοί και οι σωματικοί με αποτέλεσμα ολιστική θεραπεία.

Το όνομα του ομοιοπαθητικού φαρμάκου είναι το λατινικό όνομα του ορυκτού, φυτού ή ζώου από το οποίο προέρχεται η αρχική πρώτη ύλη. Πχ

-Phosphorus, από το ορυκτό Φώσφορος

-Pulsatilla, από το φυτό Πουλσατίλλα Νίγκρικανς

-Apis Mellifica, από το δηλητήριο της μέλισσας

Δίπλα στο φάρμακο υπάρχει ο βαθμός δυναμοποίησης του που συνήθως είναι εκατοστιαία και συμβολίζεται ως CH ή δεκατιαία και συμβολίζεται ως Χ. Πχ, οι πιο συχνές δυναμοποιήσεις είναι:

-30CH, 200CH που συνήθως δίνονται σε οξείες περιπτώσεις για περιστασιακές ιδιοσυγκρασιακές επιδράσεις

-1Μ(συντομογραφία του 1000CH), 10M(συντομογραφία του 10000CH) που συνήθως δίνονται σε χρόνιες παθήσεις για βασικές ιδιοσυγκρασιακές επιδράσεις

-12CH, που συνήθως δίνονται όχι σαν ιδιοσυγκρασιακά ομοιοπαθητικά φάρμακα αλλά σαν ιστικά άλατα(tissue salts) τα οποία σε καθημερινή χορήγηση βοηθούν τη δράση του αρχικού ιδιοσυγκρασιακού όμοιου φαρμάκου που δίνεται άπαξ το μήνα και σε ψηλή δυναμοποίηση δηλαδή 1Μ ή 10Μ.

Έτσι μια συνήθης ομοιοπαθητική συνταγή είναι πχ:

Phosphor 1M/1 caps, Natrum phosphoricum 12CH/30caps

Δηλαδή ο ασθενής παίρνει την πρώτη μέρα της θεραπείας το ιδιοσυγκρασιακό φάρμακο Phosphor σε δυναμοποίηση 1Μ το οποίο του δίνει την κύρια ώθηση της θεραπείας και σαν βοηθητικό από την επόμενη μέρα παίρνει κάθε πρωί πέντε λεπτά πριν από το πρωινό με άδειο στομάχι μία κάψουλα Natrum Phosphoricum  σε δυναμοποίηση 12CH για ένα μήνα οπότε ξαναεπισκέπτεται το γιατρό του.

Σήμερα έχουν παρασκευαστεί μερικές χιλιάδες ομοιοπαθητικά φάρμακα με τη μέθοδο της δυναμοποίησης αλλά είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι στη θεραπευτική πράξη, ουσιαστικά αποτελέσματα δίνουν μόνο όσα από αυτά, αντιστοιχούν – είναι δηλαδή όμοια βάσει του νόμου των Ομοίων – σε υπαρκτές, συνήθεις ανθρώπινες ιδιοσυγκρασίες.

Τα βασικά ιδιοσυγκρασιακά συνήθη ομοιοπαθητικά φάρμακα που χορηγούνται για βαθειά θεραπεία σε χρόνια προβλήματα είναι μερικές δεκάδες γιατί αν μη τι άλλο και οι περισσότεροι άνθρωποι στην πράξη επηρεάζονται κυρίως από μερικές δεκάδες βασικές ιδιοσυγκρασίες.  Στις οξείες περιπτώσεις όμως ο ασθενής μπορεί να επηρεαστεί περιστασιακά και από μερικές πάλι δεκάδες περιστασιακές ιδιοσυγκρασίες.

Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα στην Ελλάδα θεωρούνται φαρμακοτεχνικά σκευάσματα, δηλαδή φάρμακα τα οποία παρασκευάζει ή απλώς συσκευάζει ο φαρμακοποιός. Στην πράξη, επειδή είναι πολύπλοκη η διαδικασία παρασκευής τους, αν εξαιρέσουμε κάποια ελληνικά εργαστήρια, συνήθως εισάγονται ως έτοιμα δυναμοποιημένα διαλύματα από φαρμακοβιομηχανίες της Ευρώπης και το διάλυμα αυτό ψεκάζεται σε αδρανή σκόνη λακτόζης ή σορβίτη ή σε μικροσφαιρίδια(εμβροχή). Στη συνέχεια είτε χορηγείται στον ασθενή σε μορφή μικροσφαιριδίων(pills) είτε συσκευάζεται σε κάψουλες με τη βοήθεια μιας καψουλιέρας.

Επειδή η πρώτη ύλη των ομοιοπαθητικών φαρμάκων είναι φθηνή γι αυτό και η τελική τιμή τους έχει να κάνει περισσότερο με την εργασία για την τελική τους συσκευασία. Γι αυτό πχ η τιμή των 60 καψουλών για δύο μήνες θεραπεία δεν είναι η διπλάσια των 30 καψουλών αλλά μικρότερη, ενώ οι 15 κάψουλες είναι πιο ακριβές από το μισό των 30. Οι αρχικές μονές ιδιοσυγκρασιακές κάψουλες είναι πιο ακριβές από τις καθημερινές λόγω ψηλότερης δυναμοποίησης και άρα πιο πολύπλοκης παρασκευής. Στην πράξη μια μέση μηνιαία ομοιοπαθητική αγωγή, ανεξάρτητα από το είδος του φαρμάκου κυμαίνεται περίπου στα 15 με 20 ευρώ.

Αν δοθεί λάθος φάρμακο, μη όμοιο φάρμακο, σε έναν ασθενή ή αν κατά λάθος το παιδί μας καταπιεί τα φάρμακα των γονιών του δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα χημικών παρενεργειών γιατί πρώτον δεν δρα χημικά το ομοιοπαθητικό φάρμακο και δεύτερον αν ενεργειακά δεν ταιριάζει στον οργανισμό απλά δεν θα δράσει. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι ασθενείς θα πρέπει να κάνουν «πειράματα» καταπίνοντας διάφορα ομοιοπαθητικά φάρμακα μπας και πετύχουν το «όμοιο» και θεραπευτούν. Δεν παύουν τα ομοιοπαθητικά να έχουν ενεργειακή υπόσταση και να είναι φάρμακα και γι αυτό πρέπει πάντα να χορηγούνται από το γιατρό με βάση νόμους και κανόνες.

Παρανοήσεις:

-«Τα βότανα και οι βιταμίνες είναι ομοιοπαθητικά φάρμακα». Δεν είναι ομοιοπαθητικά φάρμακα γιατί δεν είναι ενεργειακά φάρμακα

-Τα σύνθετα ομοιοπαθητικά φάρμακα(complex) και οι συνδυασμοί ομοιοπαθητικών φαρμάκων που αφορούν συγκεκριμένη πάθηση δεν συνιστούν ομοιοπαθητική δράση (πχ «αρθριτέξ» για αρθρίτιδα, «γριπέξ» για γρίππη, κλπ) γιατί αντιβαίνουν το νόμο του Ομοίου φαρμάκου

-Ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο που συνταγογραφείται πάντα το ίδιο σε όλους τους ασθενείς με βάση την πάθηση και όχι με βάση την εκάστοτε ιδιοσυγκρασία του ασθενούς δεν συνιστά ομοιοπαθητική δράση γιατί αντιβαίνει το νόμο του Ομοίου Φαρμάκου

-Αν ένας ασθενής πάει πολύ καλά με ένα ομοιοπαθητικό φάρμακο δεν σημαίνει ότι αυτό είναι «το φάρμακο του» και ότι θα πρέπει να το επαναλαμβάνει χωρίς να ρωτά το γιατρό του γιατί η ιδιοσυγκρασία του αλλάζει σταδιακά για διάφορους λόγους.

-Ένας ασθενής που πήγε καλά στην αρθρίτιδα του με το τάδε φάρμακο δεν μπορεί να συστήνει το ίδιο φάρμακο σε κάποιον που έχει την ίδια πάθηση γιατί ο δεύτερος ασθενής πιθανότατα έχει άλλη ιδιοσυγκρασία.

-Η ερώτηση «Ποιό ομοιοπαθητικό φάρμακο ή φάρμακα ταιριάζουν στην τάδε πάθηση;» δεν έχει απάντηση γιατί στην Ομοιοπαθητική ισχύει το «άτομο και φάρμακο» και όχι το «πάθηση και φάρμακο»

Πώς θα καταλάβω αν η θεραπεία που μου δίνει ο ομοιοπαθητικός γιατρός είναι στη σωστή κατεύθυνση;

Υπάρχουν συγκεκριμένα, σαφή κριτήρια:

1.Αρχικά, μειώνονται τα οξέα συμπτώματα της κύριας πάθησης για την οποία προσήλθε ο ασθενής στο γιατρό

2.Ταυτόχρονα αρχίζουν να βελτιώνονται συμπτώματα και από άλλες δευτερεύουσες παθήσεις

3.Ταυτόχρονα βελτιώνεται η γενική σωματική κατάσταση του ασθενούς (δυνάμεις, ύπνος, όρεξη σε περίπτωση ανορεξίας, περίοδος στις γυναίκες, κοκ)

4.Πολύ σύντομα, αρχίζει να βελτιώνεται η ψυχική διάθεση του ατόμου, τα νεύρα του, οι φόβοι του, το άγχος του, η ψυχραιμία του, η κατανόηση προς τους άλλους, κλπ

5.Σταδιακά, ανάλογα με τη βαρύτητα και χρονιότητα της πάθησης βελτιώνονται οι εργαστηριακές και παρακλινικές του εξετάσεις και μερικές ανατομικές αλλοιώσεις αν η πάθηση του είναι αναστρέψιμη

6.Σταδιακά, σε βάθος χρόνου μειώνονται οι χρόνιες σωματικές και ψυχικές του προδιαθέσεις και έτσι μειώνονται ή και σταματούν οι υποτροπές

7.Σταδιακά το άτομο γίνεται πιο ανθεκτικό σε διάφορα στρες όπως υπερβολική εργασία, ακραίες καιρικές συνθήκες, ανθυγιεινό φαγητό, ανθυγιεινές συνήθειες, στενοχώριες, κλπ.

8.Σταδιακά απαλύνονται τα ακραία ιδιοσυγκρασιακά χαρακτηριστικά του ατόμου. Πχ ένα άτομο με έλλειψη αυτοπεποίθησης νοιώθει πιο καλά, ένα άτομο δειλό γίνεται πιο θαρραλέο, ένα άτομο πολύ νευρικό γίνεται λιγότερο νευρικό, ένα άτομο πολύ εσωστρεφές λιγότερο εσωστρεφές, κοκ.

Πότε θα αρχίσω να βλέπω θεραπευτικά αποτελέσματα και μέχρι ποιό βαθμό θα θεραπευτώ;

Συνήθως μέσα στον πρώτο μήνα της θεραπείας (μπορεί κι από τις πρώτες μέρες αλλά μπορεί και πιο σπάνια στο δεύτερο μήνα) αρχίζουν οι πρώτες αλλαγές και το άτομο νοιώθει καλύτερα και σταδιακά μέσα σε μερικούς μήνες βλέπει αλλαγές και στις πιο χρόνιες του προδιαθέσεις. Βέβαια η πορεία του και το τελικό θεραπευτικό αποτέλεσμα έχει να κάνει με πολλούς παράγοντες όπως:

-η χρονιότητα των παθήσεων

-το είδος και η σοβαρότητα των παθήσεων

-οι μη αναστρέψιμες βλάβες

-ο τρόπος ζωής του ατόμου (διατροφή, άσκηση, ανθυγιεινές συνήθειες)

-η ηλικία και η κράση του ατόμου

-η συνεργασία με το γιατρό και η τήρηση των οδηγιών του

-τυχόν στενοχώριες και προβλήματα στη διάρκεια της θεραπείας

-πόσα και τι βαριά χημικά φάρμακα έχει πάρει ο ασθενής

Συνήθως, σε μια μέση κατάσταση όλων των πιο πάνω παραγόντων, από την κλινική εμπειρία, ένα μέσο χρονικό διάστημα όπου όχι μόνο έχουν υποχωρήσει τα συμπτώματα αλλά έχουν μειωθεί αρκετά και οι χρόνιες προδιαθέσεις κυμαίνεται από 4 μήνες έως 8 μήνες. Αλλά ο άνθρωπος και η ζωή δεν μπαίνει βέβαια σε απόλυτα καλούπια. Κάθε περίπτωση είναι διαφορετική.

Μετά από μια επιτυχή ομοιοπαθητική θεραπεία κάποιων μηνών το άτομο νοιώθει καλά και διακόπτει την αγωγή χωρίς πρόβλημα. Αν οι χρόνιες προδιαθέσεις του ήταν μικρές και ο τρόπος ζωής του είναι καλός μπορεί να μην εμφανίσει υποτροπές στα ίδια προβλήματα. Αν όμως οι χρόνιες του προδιαθέσεις ήταν έντονες μπορεί αν στρεσαριστεί ιδιαίτερα κάποια στιγμή να υποτροπιάσει. Αλλά και πάλι λόγω του ότι με την προηγούμενη θεραπεία μειώθηκαν οι προδιαθέσεις του, δεν θα έχει τα παλιά συμπτώματα σε τόσο έντονο βαθμό και με μια πιο σύντομη συμπληρωματική θεραπεία θα πάει ακόμα καλύτερα.

Ορισμένοι ασθενείς διαπιστώνοντας τα ευεργετικά αποτελέσματα της Ομοιοπαθητικής ακόμη και μετά την ολοκλήρωση της αρχικής θεραπείας, κατά καιρούς, προληπτικά, ακολουθούν κάποιες σύντομες ομοιοπαθητικές αγωγές για να παραμείνουν υγιείς, λαμβάνοντας υπόψη και τις συχνά αντίξοες συνθήκες στις οποίες ζούμε σήμερα. Ένας οποιοσδήποτε άνθρωπος μπορεί να ξεκινήσει ομοιοπαθητική θεραπεία προληπτικά, χωρίς να έχει κάποια πάθηση σε εξέλιξη και αυτό να τον βοηθήσει όχι μόνο σε μια καλύτερη ευεξία και αποδοτικότητα στη ζωή του αλλά και στη μείωση των χρόνιων του προδιαθέσεων.

Ποιές ασθένειες θεραπεύει η Ομοιοπαθητική;

Η ερώτηση αυτή είναι αδόκιμη γιατί ουσιαστικά η Ομοιοπαθητική θεραπεύει ασθενείς, άτομα και όχι ασθένειες. Στην πράξη βέβαια όταν ανέβει σωματικά και ψυχικά ένα άτομο, τότε θεραπεύονται κατά κανόνα και οι ασθένειες του αλλά δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι στην Κλασσική Ομοιοπαθητική:

-μπορούμε να αναλάβουμε όλες τις παθήσεις, σωματικές και ψυχικές

-η πορεία και το θεραπευτικό αποτέλεσμα θα εξαρτηθεί από τους παράγοντες που αναφέραμε στην προηγούμενη ερώτηση

-κάθε άτομο ανεξάρτητα από την πάθηση για την οποία έρχεται θα πάρει το δικό του, όμοιο, ιδιοσυγκρασιακό φάρμακο

-άτομα με την ίδια πάθηση μπορεί να πάρουν διαφορετικά φάρμακα

-σε ένα άτομο με πέντε διαφορετικές παθήσεις, σωματικές και ψυχικές, πάντα θα δώσουμε μόνο ένα φάρμακο, αυτό που είναι το όμοιο, το ιδιοσυγκρασιακό

Πολύ καλή ανταπόκριση στην ομοιοπαθητική θεραπεία έχουν παθήσεις όπως:

-δερματικά προβλήματα, έκζεμα, ψωρίαση, ακμή

-γαστρίτιδες, κολίτιδες, έλκος δωδεκαδακτύλου, ελκώδης κολίτιδα

-ορμονικές διαταραχές, διαταραχές περιόδου, υποθυρεοειδισμός, υπερθυρεοειδισμός, όζοι θυρεοειδούς, υπογονιμότητα

-αλλεργίες, κνίδωση, άσθμα

-υποτροπιάζουσες κολπίτιδες ή ουρολοιμώξεις, βρογχίτιδες, συχνά κρυολογήματα

-υπερχοληστεριναιμία, διαβήτης, υπέρταση

-οσφυαλγία, αυχεναλγία, αρθρίτιδες, ρευματοειδής αρθρίτις, ισχιαλγία

-ημικρανίες, τριχόπτωση, παχυσαρκία

-άγχος, φοβίες, νευρώσεις, νευροφυτικά, κατάθλιψη.

Τί είναι η Θεραπευτική Κρίση;

Η θεραπευτική κρίση είναι ένα μεμονωμένο φαινόμενο στην ομοιοπαθητική θεραπεία στο οποίο έχουν δοθεί πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις από την πραγματικότητα και για το οποίο υπάρχουν πολλές παρανοήσεις όχι μόνο στους ασθενείς αλλά και σε πολλούς ομοιοπαθητικούς γιατρούς.

Θεραπευτική κρίση σημαίνει έξαρση μόνο ορισμένων σωματικών προβλημάτων που είχε ήδη ο ασθενής προς της θεραπείας. Δεν συμβαίνει ποτέ στα ψυχικά συμπτώματα. Δηλαδή αν ένας ασθενής έχει κατάθλιψη ή τάσεις αυτοκτονίας ή νεύρα δεν θα δούμε ποτέ χειροτέρευση αυτών των ψυχικών καταστάσεων. Αφορά μόνο τα σωματικά γιατί ουσιαστικά πρόκειται για σωματοποίηση του έντονου ψυχικού άγχους του ασθενούς ώστε να εκτονωθεί και να πάει πιο γρήγορα καλά.

Είναι δηλαδή ένας ευεργετικός θεραπευτικός μηχανισμός εκτόνωσης όπως αντίστοιχα έχουμε τέτοιους μηχανισμούς από την ίδια τη φύση και χωρίς κάποια θεραπεία. Πχ όταν κάποιος στενοχωρηθεί μπορεί να βγάλει κάποιο δερματικό έκζεμα προκειμένου να ανακουφιστεί ψυχικά και να μην πάθει κάτι πιο σοβαρό είτε ψυχικά είτε σωματικά. Δεν συμβαίνει σε όλα τα σωματικά προβλήματα του ασθενούς και βέβαια δεν σημαίνει χειροτέρευση των βιοχημικών του παραμέτρων ή των ανατομικών του προβλημάτων. Πχ σε ένα άτομο με διαβήτη ή υπέρταση, ποτέ δεν θα δούμε χειροτέρευση της γλυκόζης του αίματος ή της πίεσης του. Επίσης δεν θα δούμε χειροτέρευση κλινικών συμπτωμάτων όπως κάποιας ήδη υπάρχουσας παράλυσης ή κάποιου όζου ή κάποιου ινομυώματος, κλπ.

Συνήθως θα δούμε πονοκεφάλους να χειροτερεύουν προσωρινά ή δερματικά προβλήματα όπως έκζεμα ή ψωρίαση. Σε οξείες καταστάσεις μπορεί να δούμε μια προσωρινή χειροτέρευση πχ ενός πυρετού, ενός βήχα, μιας καταρροής κλπ. Συμβαίνει, από την κλινική μου εμπειρία, μόνο σε ένα ποσοστό περίπου 15% των ασθενών και μόνο την πρώτη μέρα ή τις πρώτες μέρες του πρώτου μήνα με την λήψη της πρώτης, ιδιοσυγκρασιακής κάψουλας.

Βασικά και απόλυτα κριτήρια για να χαρακτηρίσουμε κάτι σαν θεραπευτική κρίση είναι:

1.Συμβαίνει μόνο στην αρχή της θεραπείας, την πρώτη ή τις πρώτες μέρες

2.Αφορά μόνο παροδικά σωματικά συμπτώματα και ποτέ βιοχημικά μεγέθη ή ανατομικές αλλοιώσεις

3.Δεν αφορά ποτέ συμπτώματα που η επιδείνωση τους μπορεί να είναι επικίνδυνη για τον οργανισμό

4.Αφορά πάντα συμπτώματα που ήδη είχε ο ασθενής προ της θεραπείας

5.Ακολουθείται πάντα από βελτίωση όχι μόνο της προσωρινής έξαρσης των συμπτωμάτων αλλά και βελτίωση σε βαθμό καλύτερο από πριν

6.Ακολουθείται πάντα από βελτίωση όλων των σωματικών συμπτωμάτων, της γενικής κατάστασης και της ψυχικής κατάστασης του ασθενούς

Η εμφάνιση θεραπευτικής κρίσης δεν είναι απαραίτητη για να πάει καλά ο ασθενής, πόσο μάλλον που η συχνότητα της είναι μικρή. Όταν όμως εμφανιστεί τότε είναι σαφώς ένα πολύ καλό σημάδι ότι είμαστε στη σωστή θεραπευτική πορεία.

Παρανοήσεις:

-Κάποιοι γιατροί λένε στους ασθενείς τους: «Πρώτα θα χειροτερεύσεις σε όλα σου τα συμπτώματα, σωματικά και ψυχικά για μέρες ή μήνες, και αφού «καθαρίσεις» θα γίνεις καλά». Αυτό είναι σοβαρότατο λάθος για τους λόγους που αναφέραμε.

-«Χωρίς θεραπευτική κρίση δεν θα πάμε καλά». Λάθος, δεν είναι απαραίτητη η θεραπευτική κρίση και συμβαίνει σε μικρό ποσοστό

-Όποτε χειροτερεύσει κάτι στη διάρκεια μιας πολύμηνης θεραπείας ο γιατρός ή ο ασθενής νομίζει ότι αυτό είναι καλό γιατί αυτό είναι «θεραπευτική κρίση»

-Αν ο γιατρός δεν δώσει το σωστό φάρμακο και δεν βελτιωθεί ο ασθενής και η πορεία της υγείας του συνεχίσει την προηγούμενη κατηφόρα, τότε ο γιατρός λέει «καλά πας, είναι θεραπευτική κρίση!»

Τί ιδιοσυγκρασία είμαι;

Και αυτός ο τομέας είναι γεμάτος παρανοήσεις. Οι ιδιοσυγκρασίες είναι εξωτερικές επιδράσεις που διαμορφώνουν συγκεκριμένες ανισορροπίες του ενεργειακού μας επιπέδου. Επηρεάζεται δηλαδή η ροή της αιθερικής ενέργειας στο σώμα μας και μπλοκάρεται με συγκεκριμένο τρόπο που αντιστοιχεί στη συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία. Όπως η νόσος ανισορροπεί το Υλικό Σώμα και προκαλεί συγκεκριμένα συμπτώματα έτσι και οι ιδιοσυγκρασίες ανισορροπούν το Ενεργειακό μας Σώμα.

Μάλιστα, στην Ομοιοπαθητική θεωρούμε ότι «το ψάρι βρωμάει από το κεφάλι». Ότι δηλαδή, πρώτα ανισορροπούμε στο Ενεργειακό Σώμα και μετά αυτό κατεβαίνει προς τα κάτω στο Υλικό Σώμα και ταυτόχρονα επηρεάζει και το Ψυχικό Επίπεδο προς τα πάνω. Γι αυτό και στην Ομοιοπαθητική χρησιμοποιούμε ενεργειακά φάρμακα ώστε να αντιμετωπίσουμε τη διαταραχή, την Ασθένεια και σαν σύνολο αλλά και σε πιο βαθύ και πρώιμο στάδιο. Γι αυτό και έχουμε και βαθύτερα, καλύτερα και πιο μόνιμα αποτελέσματα και μάλιστα χωρίς παρενέργειες.

Επομένως οι Ιδιοσυγκρασίες επηρεάζουν μόνο μέρος του σωματικού, αιθερικού και ψυχικού επιπέδου και όχι όλο. Επιπλέον δεν επηρεάζουν τον ανώτερο μας εαυτό, δηλαδή τη Συνείδηση μας και το Ατομικό Πνεύμα. Άρα οι ιδιοσυγκρασίες δεν πρέπει ποτέ να ταυτίζονται με το άτομο, με το σύνολο μας. Δεν πρέπει να λέμε «είμαι η τάδε ιδιοσυγκρασία». Είναι πιο σωστό να λέμε ότι ο εξωτερικός μου εαυτός επηρεάζεται στη συγκεκριμένη φάση από την τάδε εξωτερική ιδιοσυγκρασιακή επίδραση. Δεν είμαι η ιδιοσυγκρασία Φώσφορος αλλά επηρεάζομαι σ’ αυτή τη φάση κατ’ αρχήν αιθερικά και κατά δεύτερο λόγο σωματικά και ψυχικά από την ιδιοσυγκρασία αυτή, από την ανισορροπία αυτή.

Όπως δεν ταυτίζουμε το σώμα μας ή το συνολικό μας εαυτό με τη νόσο που μας επηρεάζει δεν πρέπει να ταυτίζουμε τον εαυτό μας με την εκάστοτε ιδιοσυγκρασιακή επίδραση. Όπως δεν είμαι η κολίτιδα μου, ο καρκίνος μου, η κατάθλιψη μου έτσι δεν είμαι ο Φώσφορος ή η Λάχεσις ή η Πλάτινα κοκ.

Πολλοί ασθενείς βλέπουν το ομοιοπαθητικό φάρμακο που τους έδωσε ο γιατρός τους το οποίο έχει το ίδιο όνομα με την ιδιοσυγκρασία που τους επηρεάζει στη φάση εκείνη και πάνε και διαβάζουν την περιγραφή της συγκεκριμένης ιδιοσυγκρασίας και ταράζονται και συχνά λένε: «μα εγώ δεν είμαι τόσο κακιά, νευρική, δειλή, κυριαρχική, κλπ όπως με περιγράφει το βιβλίο» ή «μα εγώ έχω μόνο μερικά στοιχεία αυτής της ιδιοσυγκρασίας, μήπως μου δώσατε λάθος φάρμακο;» ή «έχω πράγματι κάποια στοιχεία αυτής της ιδιοσυγκρασίας αλλά όχι σε τέτοιο έντονο βαθμό» ή «έχω και κάποια αντίθετα στοιχεία από αυτά που περιγράφονται».

Όμως θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι όλα τα χαρακτηριστικά μιας ιδιοσυγκρασίας δεν είναι παρά οι ανισορροπίες που προκαλεί αυτή η ιδιοσυγκρασία στο σύνολο των ανθρώπων. Όπως στη νόσο αντίστοιχα έχουμε το σύνολο των συμπτωμάτων, την παθολογία, που προκαλεί η νόσος στο σύνολο των ανθρώπων έτσι γίνεται και με μια συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασία. Επειδή κάθε άτομο είναι ξεχωριστό και διακριτό από τις εκάστοτε ιδιοσυγκρασίες που το επηρεάζουν γι αυτό κάθε άτομο υπό την επίδραση μιας συγκεκριμένης ιδιοσυγκρασίας θα αναπτύξει μέρος της συνολικής παθολογίας και μάλιστα σε άλλοτε άλλο βαθμό. Κατά τον ίδιο τρόπο που πέντε άτομα με το ίδιο κρυολόγημα θα αναπτύξουν πέντε παρόμοιες μεν αλλά διαφορετικές εικόνες ανάλογα με το ανοσολογικό τους σύστημα, τη διατροφή τους, κοκ, κατά τον ίδιο τρόπο και το τελικό αποτέλεσμα της επίδρασης μιας συγκεκριμένης ιδιοσυγκρασίας σε πέντε άτομα θα είναι παρόμοιο μεν αλλά διαφορετικό.

Επομένως ποικίλει στο κάθε άτομο η ιδιοσυγκρασιακή επίδραση ανάλογα με τη σωματική του κατάσταση, την ενεργειακή του κατάσταση, το πολιτιστικό του επίπεδο, τη δουλειά που έκανε με τον εσωτερικό του εαυτό, τον τρόπο ζωής του, κοκ. Σε κάποιο άτομο μια συγκεκριμένη ιδιοσυγκρασιακή επίδραση μπορεί να είναι μια πιο μόνιμη κατάσταση ενώ για κάποιο άλλο μια περιστασιακή εικόνα λόγω συνθηκών, κοκ.

Γι αυτό και μπορεί δυό άτομα στα οποία χορηγήθηκε το ίδιο ιδιοσυγκρασιακό φάρμακο να διαφέρουν, φαινομενικά τουλάχιστον, αρκετά. Αυτό που μετράει είναι οι βαθύτερες επιδράσεις και οι τάσεις που προκαλεί μια ιδιοσυγκρασία σε ένα άτομο και όχι το τελικό αποτέλεσμα στη συμπεριφορά του. Πχ μια ιδιοσυγκρασία μπορεί να δημιουργεί στο άτομο μια τάση βαργεστημάρας ώστε να τείνει να μην πλένεται και να είναι ατημέλητο αλλά αν το άτομο αυτό είναι πολιτισμένο και αν πχ η δουλειά του είναι να είναι στρατιωτικός, τότε είναι αναμενόμενο να καλύπτει αυτή την τάση εξ ανάγκης και να φαίνεται και καθαρό και τακτοποιημένο.

Συνήθως ένα άτομο στη διάρκεια της ζωής του επηρεάζεται από 5-10 συγγενικές βασικές ιδιοσυγκρασίες ανάλογα με τις συνθήκες. Δεν μένει στην ίδια ιδιοσυγκρασιακή επίδραση μόνιμα. Άλλοι, πάλι, αλλάζουν συχνά από τη μία ιδιοσυγκρασιακή επίδραση στην άλλη και άλλοι είναι σταθεροί σε μία ιδιοσυγκρασιακή επίδραση για μεγάλο χρονικό διάστημα. Όπως λέμε συχνά, «η ζωή δεν μπαίνει σε καλούπια». Γι αυτό και στην πορεία μιας ομοιοπαθητικής θεραπείας ο γιατρός μπορεί να χρειαστεί να αλλάξει φάρμακο ακολουθώντας τις ιδιοσυγκρασιακές αλλαγές του ασθενούς του έστω και αν ο ασθενής πήγε καλά με τα προηγούμενα φάρμακα.

Παρανοήσεις:

-«Εγώ είμαι η τάδε ιδιοσυγκρασία». Λάθος.

-«Η ιδιοσυγκρασία είναι ο χαρακτήρας του κάθε ατόμου». Αυτό είναι λάθος γιατί η ιδιοσυγκρασία είναι μια εξωτερική ενεργειακή επίδραση και μάλιστα μόνο σε ορισμένα επίπεδα του ατόμου

-«Ο γιατρός μου, μου βρήκε την ιδιοσυγκρασία μου και από δω και πέρα αυτό το φάρμακο θα παίρνω». Λάθος.

-«Ομοιοπαθητικό φάρμακο και ιδιοσυγκρασία είναι το ίδιο πράγμα». Παρότι η πρώτη ύλη, το ομοιοπαθητικό φάρμακο και η ιδιοσυγκρασιακή επίδραση έχουν το ίδιο όνομα, παρόλα αυτά είναι τρία διαφορετικά πράγματα. Η πρώτη ύλη είναι ένα φυτό ή ορυκτό. Το ομοιοπαθητικό φάρμακο είναι ένα ενεργειακό φάρμακο που αναιρεί κατά κάποιον τρόπο την ενεργειακή ανισορροπία που τείνει να προκαλέσει μια ιδιοσυγκρασία σε έναν υγιή άνθρωπο.

-«Υπάρχουν «καλές» και «κακές» ιδιοσυγκρασίες». Αυτό είναι λάθος γιατί ουσιαστικά όλες οι ιδιοσυγκρασιακές επιδράσεις δεν είναι παρά ανισορροπίες, αρνητικές δηλαδή επιδράσεις. Βέβαια είναι αλήθεια ότι άλλες ιδιοσυγκρασιακές επιδράσεις είναι πιο σοβαρές και πιο βαθιές και άλλες πιο επιφανειακές αλλά δεν παύουν όλες να είναι ανισορροπίες. Κατά τον ίδιο τρόπο υπάρχουν πιο σοβαρές και λιγότερο σοβαρές νόσοι αλλά δεν παύουν να είναι όλες οι νόσοι, δηλαδή ανισορροπίες.

Μπορεί η Ομοιοπαθητική να συνδυαστεί με άλλες θεραπείες και φάρμακα;

Ναι, μπορεί. Κατ’ αρχήν μπορεί να συνδυαστεί με όλα τα χημικά φάρμακα και τις θεραπείες εκτός βέβαια από ελάχιστα παυσίπονα που περιέχουν καφεΐνη. Κι αυτό γιατί η Ομοιοπαθητική δρα πρωτογενώς στο ενεργειακό επίπεδο ενώ τα αλλοπαθητικά φάρμακα στο Υλικό Επίπεδο. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι παρενέργειες ειδικά των βαριών φαρμάκων στο σωματικό επίπεδο δεν δυσκολεύουν την δευτερογενή δράση των ομοιοπαθητικών φαρμάκων στο σωματικό επίπεδο. Αλλά σε καμία περίπτωση τα αλλοπαθητικά φάρμακα δεν αντιδοτούν την ενεργειακή δράση των ομοιοπαθητικών φαρμάκων.

Επομένως μπορούν να συνδυαστούν οι δύο θεραπείες και ειδικά όταν ένας ασθενής προσέρχεται στον ομοιοπαθητικό γιατρό με αλλοπαθητικά φάρμακα που τα παίρνει σε χρόνια βάση. Αυτό που κάνουμε σε τέτοια περίπτωση είναι να προσθέσουμε και το ομοιοπαθητικό φάρμακο χωρίς να αλλάξουμε την αλλοπαθητική αγωγή και σταδιακά ανάλογα με τη βελτίωση, με προοδευτικό τρόπο και με επιβεβαίωση της βελτίωσης με εργαστηριακές εξετάσεις να μειώσουμε και ει δυνατόν να διακόψουμε σταδιακά τα άλλα φάρμακα, είτε με δική μας πρωτοβουλία είτε σε συνεργασία με τον προηγούμενο θεράποντα γιατρό αν πρόκειται για βαριά και χρόνια φάρμακα.

Δεν θα πρέπει να υπάρχει κανένας φανατισμός και καμία προκατάληψη εκατέρωθεν, είτε από τον ομοιοπαθητικό γιατρό είτε από τον αλλοπαθητικό συνάδελφο του όσον αφορά τη συνεργασία προς όφελος της υγείας του ασθενούς. Σε ορισμένες σοβαρές και χρόνιες παθήσεις, πχ καρδιακή ή αναπνευστική ανεπάρκεια ή χρόνια παθολογική πίεση δεν υπάρχει η δυνατότητα από τον οργανισμό να αλλάξει την κατάσταση και έτσι δεν είναι σωστό να διακοπεί κανένα αλλοπαθητικό φάρμακο.

Συνεργασία, χωρίς κανένα πρόβλημα, μπορεί κάλλιστα να υπάρξει και με όλα τα άλλα θεραπευτικά συστήματα και πολύ περισσότερο με αυτά που είναι στην ίδια φυσική κατεύθυνση με την Ομοιοπαθητική όπως ο Βελονισμός, η Φυσική Υγιεινή, η Φυτοθεραπεία, η Οστεοπαθητική, η Χειροπρακτική, κλπ. Τα μόνα κριτήρια θα πρέπει να είναι πάντα το όφελος και η ασφάλεια του ασθενούς.

Παρανοήσεις:

-«Τα χημικά φάρμακα αντιδοτούν την ομοιοπαθητική θεραπεία». Η κλινική μου εμπειρία 27 χρόνων έδειξε ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει ακόμη και σε βαριά φάρμακα όπως κορτιζόνη, ανοσοκατασταλτικά ή χημειοθεραπεία.

-«Μα πώς θα ξέρω ποιο με βοήθησε από τα δύο φάρμακα αν τα συνδυάσω;» Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα γιατί η δράση των χημικών φαρμάκων είναι μεμονωμένη ενώ των ομοιοπαθητικών φαρμάκων συνολική, πολυεπίπεδη και ψυχοσωματική όπως ανέφερα και στην ερώτηση 5.

-«Τα ομοιοπαθητικά φάρμακα μπορεί να αλλοιώσουν τη δράση των αλλοπαθητικών φαρμάκων ή να αλλοιώσουν τα αποτελέσματα των εργαστηριακών εξετάσεων». Δεν ισχύει αυτό σε καμία περίπτωση γιατί δεν δρουν απευθείας στο Υλικό Επίπεδο.

Κέας 42 πλ. Κολιάτσου τ.κ.112 55 ΑΘΗΝΑ

Φόρμα επικοινωνίας - Αιτήσεις


Όνομα:*
E-mail:*
Επιθυμώ:
Ιδιότητα:*
Το μήνυμα σας: